هنرمند شدن=کور شدن   +ریزه کاری...

تا کوری فاصله ای نیست

و غم بیداد کرد..

وقتی اونجایی که باید باشی نیستی وقتی به اونجایی که هستی تعلق نداری

فقط میتونم بگم وای قلبم.. وای صداش.. وای..حرفاش... وای..دنیاش..   :)

پر از سخنم.. تویی و منم...

دلم میخواد بنویسم..خیلی وقته از ته دلم هیچ جایی چیزی ننوشتم.. انقد این روزا درگیرم و گرفتارم که یادم رفته چند تا انگشت دارم..یادم رفته کجام..رو زمینم..یا هوام... +به هر حال من تو چشمام رنگ خون هم بنشینه چشمام تا ابد به چشمای اون وصل میمونه.. و بله..چشمام وصله هنوز به چشمای اون..

ساعت 2:10 نصفه شبه..رفتم تو قسمت وبلاگ های بروز شده.. دو نفر خیلی عنوان پستهاشون خفن بود این موقه شب..یکیش این بود ~> جن ها همه جا هستند دومیش این بود ~> گورستانی نمیدونم چی چی(ادامشو نمیدونم چی بود) خلاصه... اخه این چه کاریه نصف شب؟؟؟ الان من تا صبح

فردا تو ماشین باید اتود بزنم البته با این حال بازم نمیرسم..

رفتم پیکسل خریدم 15 تا :| ولی پیکسل fuck off نخریدم... نمیدونستم اگه بخرم کجا بزنم که کسی بهش بر نخوره

حسود دوست و دشمن نمیشناسه.. همه جا کشته داده

حقیقتا تنهایی بعضی جاها بدجور فشار میاره..

بعضی از دوستای دنیای واقعی مجازی به حساب میان.. از بس نیستن..

طرف تا همین دیروز رو شونه های من گریه میکرد.. خرش که از پل گذشت من شدم بده.. کلا همیشه غماش مال من بود..من کور بودم... خودم کردم که..

و سر انجام در نوشته هایش گم شد :)

چقدر گاهی اوقات خسته میشه ادم چقد سخته تمام زندگیتو منتظر باشی منتظر تغیر منتظر شادی منتظر خنده..خنده..خنده

چقد خوبه تجدید دیدار چقد خوبه دوباره حس کنی خاطراتتو.. چقد خوبه چقد خوبه چقد خوبه حس کنی زنده بودنو

خیلی بده وقتی کمبود خواب داری بنا به عادت صبح ساعت 7 بیدار بشی...خیلی بده.. گریم گرفت..

امروز وقتی به خانم ف.ی گفتم با فلانی که یه روانیه مضطربه توی یه کلاسم تنها کاری که میتونست بکنه خندیدن بود...ففط اون بود که میدونست چقد بدبخت شدم...

و سرانجام کمرش شکست از سنگینی قلم مو